<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss">
<channel>
<title>Marià Villangómez Llobet - Mundo Poetico</title>
<link>https://mundopoetico.es/</link>
<language>es</language><item>
<title>El Poeta</title>
<link>https://mundopoetico.es/1606-el-poeta_maria-villangomez-llobet.html</link>
<pdalink>https://mundopoetico.es/1606-el-poeta_maria-villangomez-llobet.html</pdalink>
<guid>1606</guid>
<pubDate>Sat, 19 Sep 2015 15:24:35 +0200</pubDate>
<category>native-yes</category>

<enclosure url="https://mundopoetico.es/uploads/posts/2015-09/thumbs/1442669126_mariavillangomez.webp" type="image/webp" />
<content:encoded><![CDATA[<div> <div> <p><a href="https://mundopoetico.es/uploads/posts/2015-09/1442669126_mariavillangomez.webp" class="highslide" target="_blank"><img src="https://mundopoetico.es/uploads/posts/2015-09/thumbs/1442669126_mariavillangomez.webp" itemprop="image" style="max-width:100%;" alt=""></a><span > </span></p></div> <div><span>Marina, de José Luis Turina</span></div> <div><br></div> <div>Los grandes símbolos de la cultura mediterránea recorren la poesía del ibicenco Marià Villangómez Llobet (1913-2002): la luz, el mar, los ciclos estacionales… Junto a poemas de un hondo lirismo trascendente, su producción acoge distintas "semblanzas rurales” con una clara preocupación por el hombre.</div> <div><br></div> <div>EL POETA</div> <div><br></div> <div>Veo la lucha ganada.</div> <div>He aquí tus densas palabras,</div> <div>cerradas, perfectas. Querían</div> <div>sólo esto, ser un mundo</div> <div>nuevo, en clara órbita</div> <div>de ti desprendido, noticia</div> <div>de un silencio; cerrar,</div> <div>hecho pensamiento, un trémulo</div> <div>día abierto, un ansia</div> <div>que a claridad se aboca.</div> <div><br></div> <div>Veo la lucha perdida.</div> <div>Todo el poder que tienen</div> <div>tus cordiales palabras,</div> <div>su magia, la belleza</div> <div>de su rostro, palabras son</div> <div>no más, sólo poesía.</div> <div>Esto querían. Saben,</div> <div>sin embargo, que eso no basta;</div> <div>que no podrán llevar</div> <div>más allá de su muerte</div> <div>la carga mezquina;</div> <div>que no podrán jamás decir</div> <div>alta y entera evidencia;</div> <div>que por continuos agujeros</div> <div>se extravía el tesoro.</div> <div>Saben que el bien es este</div> <div>inmenso y atónito latido</div> <div>que sólo se puede vivir.</div> <div><br></div> <div>Los días, 1950. Traducción de Antonio Colinas.</div> <div><br></div> <div><br></div> <div>EL POETA</div> <div><br></div> <div>Veig la lluita guanyada.</div> <div>Vet aquí els teus mots densos,</div> <div>closos, perfets. Volien</div> <div>només això, ser un món</div> <div>novell, en clara òrbita</div> <div>de tu desprès, notícia</div> <div>d’un silenci; tancar,</div> <div>fet pensament, un trèmul</div> <div>dia escampat, una ànsia</div> <div>que a una claror s’aboca.</div> <div><br></div> <div>Veig la lluita perduda.</div> <div>Tot el poder que tenen</div> <div>els teus mots expansius,</div> <div>llur màgia, la bellesa</div> <div>del seu rostre, són mots</div> <div>només, sols poesia.</div> <div>Això volien. Saben,</div> <div>però, que això no basta;</div> <div>que no podran portar</div> <div>més enllà de llur mort</div> <div>la càrrega mesquina;</div> <div>que no podran dir mai</div> <div>tota una alta evidencia;</div> <div>que per forats continus</div> <div>el tresor va perdent-se.</div> <div>Saben que el bé és aquest</div> <div>batec immens i atònit</div> <div>que només es pot viure.</div> <div><br></div> <div>Els dies, 1950.</div> </div> <div>Autora: <a href="https://mundopoetico.es/maria-villangomez-llobet/" title="Marià Villangómez Llobet">Marià Villangómez Llobet</a></div>]]></content:encoded>
</item></channel></rss>